İmam Mehdi’ye atfedilen şu söz, ilk bakışta oldukça kısa görünür:

“Yıldızlar gök ehli için nasıl bir güvence vesilesi ise, ben de yeryüzü ehli için güvence vesilesiyim.”

Bu söz, sadece gelecekte ortaya çıkacak bir şahsı haber veren bir ifade olarak okunursa, derin anlam katmanları gözden kaçabilir. Oysa tasavvufun dili, görünenin arkasındaki hakikati aramayı öğretir.

Gökyüzüne baktığımızda yıldızlar yalnızca ışık saçan cisimler değildir. Eski denizciler yollarını onlarla bulmuş, gecenin karanlığında yönlerini yıldızlara bakarak tayin etmişlerdir. Yıldızlar göğün düzeninin, dengenin ve ilahî nizamın sembolü olarak bilinir. Onlar kaybolduğunda gök karanlığa gömülür; insan yönünü şaşırır.

Tasavvuf da insanın iç âleminde buna benzer bir hakikatten söz eder. İnsan kalbinin de yıldızları  olduğu yazılmaktadır. Hikmet sahipleri, veliler, kâmil insanlar ve ilahî hakikati taşıyan rehberler… İşte Mehdi kavramı, yalnızca tarihî bir bekleyiş değil; aynı zamanda kararan gönüllere yön gösteren ilahî rehberliğin sembolü olarak okunabilir.

Bu bakış açısıyla “Ben yeryüzü ehli için güvenceyim.” sözü, sadece fizikî bir korumayı değil, hakikatin yeryüzünden tamamen çekilmeyeceğini ifade eder. Çünkü Allah, insanlık hiçbir zaman rehbersiz kalmamıştır. Bir yerde adalet sarsılsa da, zulüm artsa da, mutlaka hakikati taşıyan bir nefes, bir gönül, bir irfan sahibi vardır.

Tasavvuf ehli, Mehdi’yi bazen tek bir şahsın ötesinde “mehdevî ruh” olarak da anlamıştır. Yani ne zaman insanlar ümitsizliğe kapılsa, ne zaman karanlık çoğalsa, ilahî rahmet yeni bir diriliş nefesi gönderir. Bu nefes bazen bir insan olur, bazen bir fikir, bazen bir irfan ocağı, bazen de toplumun vicdanını uyandıran bir hareket…

Yıldızların göğe yaptığı neyse, hakikat erlerinin yeryüzüne yaptığı da odur: Yol göstermek, dengeyi korumak ve insanı kendine döndürmek.

Bence bu sözün en derin tarafı “güvence” kelimesindedir. Güvence, dünyanın sıkıntısız olacağı anlamına gelmez. Fırtına yine eser, gece yine çöker. Ama yıldız oradadır. Onu görebilen için yön hiçbir zaman kaybolmaz.

Bugün de insanlığın en büyük ihtiyacı, gökteki yıldızları seyretmekten önce gönlündeki yıldızı kaybetmemektir. Çünkü tasavvufun dilinde Mehdi, yalnızca geleceğin bir haberi değil; hakikatin hiçbir zaman yeryüzünü terk etmeyeceğinin müjdesidir.